Mijn naam is Mirjam Ellen, ik ben geboren in 1962.  Mirell is een samevoeging van mijn naam en onder deze naam publiceer ik mijn werken. Als kind speelde creativiteit al een grote rol. Speelgoed was niet aan mij besteed, papier en potloden daarentegen des te meer.  Als kind deed ik mee aan tekenwedstrijden op school en won vaak de eerste prijs. Hoewel met name tekenen en later ook schilderen altijd een uitlaatklep voor mij is geweest en me door menig lastige periode heen heeft geholpen is het altijd bij een "dure" hobby gebleven. Ook voelde ik niet de behoefte om teken en/of schilderlessen te gaan nemen, ik vond learning by doing veel spannender. Daarbij kon ik het ene moment helemaal opgaan in tekenen of schilderen en een ander moment me volledig storten in het maken van bijvoorbeeld mozaieken.

Een aantal jaar geleden lukt het schilderen en tekenen niet meer zo goed. Mijn vingers leken niet te doen wat ik wilde en na twee jaar onderzoeken werd in 2012 de diagnose Parkinson gesteld. Ik was net 50 jaar geworden en mijn leven leek voorbij. Verdriet, boosheid, zelf medelijden. Ik kwam terecht in een emotionele achtbaan. 

En mijn creativiteit, die mij altijd door moeilijke periodes heen sleepte had me voor mijn gevoel ook in de steek gelaten. Doordat mijn vingers weigerde kon ik immers niet meer n in tekenen en/of schilderen.

Ik zocht een alternatief en ontdekte de digitale wereld van photoshop. Ik leerde mezelf om de muis van de computer met twee handen te bedienen en stortte me in het maken van digitale kunstwerkjes. Geheel op mijn eigen manier, learning by doing, en af en toe een filmpje op youtube! Het bleek mijn reddding en mijn nieuwe uitlaatklep te zijn. Gaandeweg worstelde ik mij al photoshoppend door het verwerkings proces van mijn aandoening.

Mijn eerste digitale collage was in opdracht van mijn psycholoog destijds. Zij vroeg mij de ziekte van Parkinson uit te beelden. Het is een digitale collage met de naam  "Substantia" Negra, hierboven te zien.

De Substantia Nigra of zwarte kern zit in het middendeel van de hersenen. Het behoort tot het centrale zenuwstelsel. De dopamine die zich daar bevindt zorgt ervoor dat het bewegingsapparaat goed wordt aangestuurd en zorgt er ook voor dat je je lekker en blij voelt. Bij de ziekte van Parkinson wordt deze dopamine aangetast en wordt het bewegen naarmate de jaren lastiger. De ziekte uit zich met name in mijn linker hersenhelft.

De dopamine (op de afbeelding de bloemen) in de zwarte kern (op de afbeelding de walnoot) wordt langzaam door de Parkinson (op de afbeelding de vleesetende plant) verslonden, te zien aan de grauwe grijze kleur. Gelukkig is er tot nu toe nog genoeg kleur (dopamine) over en lijkt het vooralsnog om een milde vorm te gaan.

De digitale kunstcollages kunnen worden geprint op diverse materialen als canvas, aluminium, hardschuim, of als poster  en eventueel worden ingelijst met of zonder passepartout